Η τριαδική υπόσταση της ελληνικής πολιτικής – Δημήτρης Αρχοντάκης | www.ipedis.org

Ο Ιωάννης Καποδίστριας θέλησε να μετασχηματίσει το μετεπαναστατικό χάος σε έννομη τάξη και, όπως όλοι οι μεγάλοι αναμορφωτές, δολοφονήθηκε ακριβώς από εκείνους, χάριν των οποίων είχε θυσιάσει τα αξιώματά του, την περιουσία του και την ασφαλή του ζωή στο εξωτερικό. Έτσι είναι η ανθρώπινη φύση και μάλιστα η ελληνική, σε όλη την ιστορική διαδρομή της παράγει και ήρωες και αντιήρωες που στοχοποιούν και συνήθως εξοντώνουν τους ήρωες. Σήμερα είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι αν ο Καποδίστριας είχε επιβιώσει, θα είχε πετύχει να μεταλλάξει κάπως τη φύση των Νεοελλήνων , ίσως όμως θα είχε προλάβει να θέσει τη Διοίκηση στις βάσεις που είχε διδαχθεί στον διεθνή χώρο της Ευρώπης, τάξη, ευνομία και υπευθυνότητα. Με τον θάνατό του, δηλαδή από την πρώτη περίοδο της ύπαρξης του νεοελληνικού κράτους, η Διοίκηση αλλοτριώθηκε από την Πολιτική και από μέσον προώθησης της κοινωνικής προόδου και αρμονίας εκφυλίστηκε σε θεραπαινίδα της, δηλαδή σε πεδίο ασέλγειας και λαφυραγώγησης εκ μέρους των εκάστοτε κυβερνώντων κομμάτων.

Η συνακόλουθη κακοδιαχείριση σε συνδυασμό με τις ιστορικές διακυμάνσεις και τις περιπέτειες της Ελλάδας – συνέπεια σε μεγάλο βαθμό της χρόνιας εναλλαγής περιόδων φαυλότητας και παρενθέσεων χρηστότητας – έκαμε τη ζωή των νεοελλήνων διαχρονικά τόσο απλή και ασφαλή όσο είναι η διάβαση ενός ναρκοπεδίου.

Έτσι προέκυψε ο φαύλος κύκλος του πελατειακού κράτους : H ανασφάλεια ωθούσε και ωθεί τους πολίτες προς το πελατειακό κράτος και αυτό με την κακοδιοίκηση αυξάνει την ανασφάλεια και την πελατεία του. Η εξάρτηση από τα κόμματα και την Πολιτική έγινε βίωμα και επαγγελματικός τρόπος ζωής για πολύ μεγάλο ποσοστό των πολιτών, που θέλουν να ζουν από την ψήφο τους και πήρε την υφή θρησκευτικής πίστης. Κάτω από αυτές τις συνθήκες η γέννηση της Πολιτικής Θρησκείας ήταν αναπόφευκτη.

Στην επίσημη, την Αγία Τριάδα της Γραφής, απευθύνονται κυρίως για τη σωτηρία της ψυχής τους, αν τους ενδιαφέρει , και τις άλλες μεταφυσικές τους ανησυχίες και σπανιότερα για επισφαλή πρακτικά θέματα, οπότε αντιπαρέχουν και ανάλογα τάματα εφαρμόζοντας την πανάρχαια παγανιστική αντίληψη περί ιερών προσφορών αλλά με τη συναλλακτική, τη ρωμαϊκή έννοια: do ut des ( σου δίδω για να μου δώσεις ).

Η νέα Αγία Τριάδα , η νεοελληνική , είναι μεν ανεπίσημη και σχεδόν ανομολόγητη αλλά συγκεκριμένη και εν μέρει ορατή, τρισυπόστατη επίσης και αδιαίρετη, καθώς συγκροτείται από την Πολιτική, τη Δημοσιογραφία και τον Συνδικαλισμό, ας τη συντομογραφήσουμε ΠΔΣ ( διαβάζεται με δυο τρόπους).

Είναι δε κι αυτή παντοδύναμη , η μόνη που ανοίγει όλες τις πόρτες στην αναξιότητα και την ανομία, όχι μετουσιώνοντάς τις σε αξιοσύνη και νομιμότητα , όπως ο Χριστός το νερό σε κρασί στην Κανά, αλλά μετονομάζοντάς τις έτσι κατά το παράδειγμα των καλογήρων του Μεσαίωνα, που, όπως βεβαιώνει ο Εμμ. Ροίδης, βάφτιζαν τελετουργικά τη χήνα ψάρι και την έτρωγαν κατά τις νηστίσιμες ημέρες που δεν επιτρεπόταν το κρέας αλλά μόνο “κατάλυσις ιχθύος”. Κι ούτε απαιτεί ακριβές ανταποδόσεις από τον πολίτη η θεότητα αυτή για τις χάρες της, μόνο μια που δεν του κοστίζει τίποτε, τουλάχιστον τίποτε ορατό και υλικό , την ψήφο του, με την οποία εξουσιοδοτείται η Αγία Τριάδα ΠΔΣ να διαχειρίζεται την κρατική εξουσία . Τα υπόλοιπα είναι δική της δουλειά.

Με το σύστημα αυτό ο απλός πολίτης βλέπει να αποσπώνται από το κράτος από τη μια τεράστιες λείες από, μάλλον πολλούς εξουσιοδοτημένους ιεροφάντες κι από την άλλη αναρίθμητες άλλες -μικρομεσαίες, όσες απαιτεί η πελατεία τους, δηλαδή τα κρατικοδίαιτα κομματικά στελέχη, οι ποικιλώνυμοι σύμβουλοι, που συμβουλεύουν τους υπουργούς πώς να οδηγούν τα Υπουργεία τους με την όπισθεν, και η μεγάλη πλειονότητα των πιστών της πολιτικής Θρησκείας.

Του δίδεται η εντύπωση ότι μια τεράστια στρατιά από τερμίτες ροκανίζει εσωτερικά με μεγάλες ή μικρές σιαγόνες το δημόσιο δέντρο που όχι μόνο έπαψε να θάλλει και να καρποφορεί, αλλά και τρίζει ήδη επικίνδυνα έτοιμο να καταρρεύσει καταπλακώνοντας τους πάντες πλην των υπαιτίων της κατάρρευσης, για τους οποίους υπάρχει πάντοτε διαθέσιμη η Ανάληψη σε ασφαλείς πολιτικούς ουρανούς.

Αντιμέτωπος με αυτή τη δυσοίωνη προοπτική ο απλός πολίτης δεν διαθέτει κανένα εξοπλισμό υπερβατικής ισχύος, δηλαδή ούτε πολιτική αυθεντία ούτε δημοσιογραφική παντογνωσία ούτε συνδικαλιστική παντοδυναμία, που θα του επέτρεπαν – αν βέβαια το ήθελε – να είναι με τους λίγους κερδισμένους από τη δυστυχία των πολλών. Διαθέτει όμως τον κοινό νου και αρκετή οδυνηρή πείρα, ώστε συχνά αντιλαμβάνεται τι από όσα του σερβίρει καθημερινά η Αγία Τριάδα ΠΔΣ είναι αλήθεια και τι ψέματα και συνήθως η πράξη και ο καιρός τα αποδεικνύουν ψέματα.

Ο απλός πολίτης έχει πειστεί ότι για το κατάντημα της χώρας και το δικό του φταίει η Πολιτική, ακριβέστερα οι πολιτικές ηγεσίες, όπως έχει επισημάνει ήδη ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Κι ακόμη ότι, αν πρόκειται να περισωθεί ένα μέρος από το προηγούμενο βιοτικό επίπεδο και να αποκτήσει ένα στοιχειώδες αίσθημα ασφάλειας, είναι αναπόδραστα αναγκαία μια εντελώς νέα Πολιτική, απογυμνωμένη από κάθε υπερβατικό – θρησκευτικό μανδύα, μια Πολιτική που πατεί σταθερά, με μολυβένιες σόλες, όπως θα έλεγε παλαιός διανοητής του Διαφωτισμού, στη σύγχρονη ελληνική και διεθνή πραγματικότητα.

Αυτή την Αλλαγή, αυτόν τον Εκσυγχρονισμό, αυτή τη Μεταρρύθμιση, που δεν γνώρισε ποτέ ως ουσία παρά μόνο ως ψηφοθηρικό τέχνασμα, θεωρεί αδήριτη ανάγκη ο απλός πολίτης με τον κοινό νου, την εξαλήθευση της Πολιτικής και την υπαγωγή της στην κρίση της Λογικής και του Νόμου.

Ολόκληρη η νότια και ανατολική περίμετρος της Μεσογείου κοχλάζει, μια νέα Τάξη Πραγμάτων αναδύεται στον ευρύτερο γεωπολιτικό και γεωοικονομικό χώρο της Ελλάδας και σε παγκόσμιο επίπεδο, την ώρα που η χώρα μας καταρρέει και οι πολιτικές ηγεσίες μας σφυρίζουν κάθε μια τον δικό της παράτονο σκοπό. Ο απλός πολίτης διερωτάται:

Δεν το βλέπουν; Δεν βλέπουν ότι η χώρα χρειάζεται επειγόντως μια εντελώς νέα Πολιτική;